वेश्या…
बिकिन्जेल ऊ जवानी बेच्छे,
रुप–रङ्गका उज्याला बिहान र रंगीन साँझहरू बेच्छे,
ओठमा सजिएको मुस्कान
मूल्यको ट्याग झैँ टाँसिन्छ।
काजलले ढाकिएका आँखा
कति रात ननिदाई बसेका छन्—
तर त्यो थकान
कसैले हेर्दैन, कसैले सोध्दैन।
ऊ बजारको बत्तीमुनि चम्किन्छे,
तर त्यो उज्यालो
उसको लागि कहिल्यै उज्यालो हुँदैन।
हातहरू बदलिन्छन्,
आवाजहरू फेरिन्छन्,
नामहरू पनि अस्थायी हुन्छन्—
तर ऊ भने सधैं उस्तै उभिएकी,
आफ्नै जीवनको किनारामा।
कति पटक उसले
मनलाई ढुङ्गा बनाएकी छे,
कति पटक सपनालाई
तकियामुनि लुकाएकी छे।
जुन उमेरमा कसैले
माया पाउनुपर्ने थियो,
त्यही उमेरमा उसले
मोल–भाव सिक्नुपर्यो।
गाह्रक आउन छोडेको दिन
सहरको चोक उस्तै हुनेछ—
गाडी गुडिरहनेछन्,
हल्ला भइरहनेछ,
तर उसको वरिपरि
अचानक सन्नाटा बस्नेछ।
त्यो दिन ऊ
भीडको बीचमा पनि एक्लै हुनेछे।
र पहिलो पटक
उसले ऐनामा हेरेर
आफ्नो अनुहार होइन,
आफ्नो वर्षौंको थकान देख्नेछे।
रुप फिक्का हुँदै जाँदा
उसले थाहा पाउनेछे—
रुप त ऋण थियो,
समयले फिर्ता लाने।
जवानी त पाहुना थियो,
एक दिन विदा हुने।
तर उसको भित्र
अझै केही बाँकी हुनेछ—
कसैले नकिनेको आत्मा,
कसैले नबेचिएको पीडा,
र कसैले नचिनेको साहस।
सायद त्यो दिन
ऊ कुनै चोकमा उभिनु भन्दा
आफ्नो कथा लेख्न थाल्नेछे।
सायद ऊ
आफ्नो नाम फेरि फिर्ता लिनेछे—
बजारले दिएको होइन,
आमाले दिएको नाम।
र त्यो नाम उच्चारण गर्दा
उसको आँखाबाट बग्ने आँसु
हारको होइन,
मुक्तिको हुनेछ।
किनकि
बिक्नु उसको भाग्य थिएन,
परिस्थितिको बाध्यता थियो।
र जब बेच्न छोड्छे,
त्यसै दिनबाट
ऊ साँचो अर्थमा बाँच्न थाल्छे।
आजलाई यत्ति भने पनि,
यो कथा
सहरका धेरै उज्याला बत्तीहरू पछाडि
अझै दोहोरिरहेकै छ…
र कुनै चोकमा
कसैको आत्मा
अझै आफ्नो नाम खोज्दै उभिएको छ।
